Főoldal / Fórum / Beszélgetés az ételekről / Sztrapacska

Jestem tłumaczem symultanicznym. Moje życie to słowa. Płyną przeze mnie strumieniami w czterech językach. Kiedy zamykam oczy, wciąż słyszę szum konferencyjnych słów: "synergia", "benchmarking", "roadmap". Po latach takiej pracy cisza stała się dla mnie luksusem. A ja miałem jej za mało.

Dom był moją twierdzą ciszy. Aż do dnia, gdy sąsiad z dołu zaczął remont. Wiercenie. Rąbanie ścian. Rytm młota pneumatycznego stał się soundtrackiem mojego życia od siódmej rano do ósmej wieczorem. Prosiłem, tłumaczyłem, groziłem. Nic. "Normalne prace remontowe, panie" – mówili. Moja twierdza runęła.

Najgorsze było to, że w tej kakofonii straciłem coś bardzo osobistego. Nie mogłem grać. Fortepian, mój stary, poczciwy "Weimar", stał w salonie jak wypchane zwierzę. Każda próba zagrania nokturnu Chopina tonęła w warczeniu szlifierki. To było jak duszenie własnego głosu.

Pewnego wieczoru, po dziesięciu godzinach w słuchawkach na tłumaczeniu webinaru o innowacjach w przemyśle petrochemicznym, usiadłem przy pianinie. Położyłem dłonie na klawiaturze. Z dołu dobiegł dźwięk wiertarki udarowej. Wbił się w ciszę jak gwóźdź w trumnę. Odwróciłem się gwałtownie i moja dłoń z impetem uderzyła w klawiaturę. Rozległ się dysonans. Brzydki, krzyczący. Jak moja frustracja.

Musiałem coś zrobić. Coś, co odciągnie mnie od tej rzeczywistości. Coś, w czym ja będę źródłem dźwięku, a nie jego ofiarą. W sieci, szukając czegokolwiek o izolacjach akustycznych (na które nie miałem wtedy pieniędzy), trafiłem przypadkiem na forum. Wątek o grach. Ludzie pisali o różnych doświadczeniach. Jakiś użytkownik pod nazwą "Sonata" opisywał, jak dzięki wygranej sfinansował nagranie własnego albumu. Pisał: "Czasem los daje ci pauzę, żebyś mógł zagrać swoje solo." To zdanie utkwiło mi w głowie. Pauza. Czegoś takiego potrzebowałem.

Zacząłem czytać https://vavada.im/pl.html vavada opinie. Nie były jednogłośne. Były różne, jak różne są języki. Ale wiele z nich brzmiało… rzeczowo. Bez histerii. To nie były entuzjastyczne peany, tylko relacje. Jak raporty z konferencji. To do mnie przemawiało. Zdecydowałem się na ten krok nie jako na hazard, ale jako na rodzaj tłumaczenia – tłumaczenia mojej frustracji na język działania.

Zarejestrowałem się. Nick: "Nokturn". Wpłaciłem dwa tysiące złotych. To były pieniądze odłożone na nowe słuchawki tłumacza – te z najlepszą redukcją szumów. Ironia: zamiast odcinać się od hałasu, postanowiłem go zagłuszyć innym rodzajem szumu – szumem własnego ryzyka.

Nie znałem się na grach. Wybrałem ruletkę. Bo ruletka ma swój rytm. Koło, kulka, oczekiwanie. To jak fraza muzyczna. I jest w niej miejsce na ciszę między zakładami. Postanowiłem grać systemem, który sam wymyśliłem – opartym na numerach z nut. C, D, E, F, G, A, H – to 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8. Grałem te numery. Bez emocji. Jakbym ćwiczył gamę.

Przez godzinę mój kapitał tańczył wokół dwóch tysięcy. Nic spektakularnego. Z dołu dobiegł odgłos młotka. Zacisnąłem zęby. Zostało mi tysiąc. Pomyślałem: "Dobrze. Przegram wszystko i wrócę do rzeczywistości. Do wiertarki." To była kapitulacja.

Ostatni zakład. Postawiłem całe tysiąc złotych. Nie na swój system nutowy. Na "zéro". Zero. Pauza w muzyce. Cisza na kole ruletki. Symbol absolutnego ryzyka. Kliknąłem.

Krupier puścił kulkę. Jej tik-tak o zębatki było jedynym dźwiękiem w moim mieszkaniu. Nawet sąsiad na chwilę przestał wiercić. Patrzyłem, jak zwalnia. Toczyła się wokół zera, zataczała pętlę, kołysała się… i wpadła. Do zera.

Przez sekundę była absolutna cisza. Prawdziwa. Potem krupier powiedział: "Zéro." A w moich słuchawkach rozległ się dźwięk wygranej. Nie fanfary. Elegancki, satysfakcjonujący "pling". Na ekranie pojawiła się kwota: 36 000 złotych. Tysiąc razy trzydzieści sześć.

Nie krzyknąłem. Wstałem i podszedłem do okna. Na dole, pod moim blokiem, stała wywrotka z gruzem. Pracownicy palili papierosy. Cisza. W tej ciszy usłyszałem własne tętno. I zrozumiałem, że nie chcę tych pieniędzy dla pieniędzy. Chcę ich dla ciszy.

Wypłata była procesem. Vavada opinie dobrze przygotowały mnie na procedury. Weryfikacja była drobiazgowa, co akurat mnie, perfekcjoniście, ucieszyło. Przelew dotarł.

Nie powiedziałem sąsiadowi, żeby przestał. Poszedłem do niego i zaproponowałem mu… umowę. Zamiast się kłócić, wynająłem mu na miesiąc profesjonalny agregat prądotwórczy i poprosiłem, by najgłośniejsze prace wykonywał w godzinach, kiedy i tak jestem w biurze. Dałem mu za to ekstra wynagrodzenie. Spojrzał na mnie jak na wariata, ale przystał. Kosztowało mnie to ułamek wygranej.

Resztę pieniędzy przeznaczyłem na realizację starego marzenia. Moja izolacja akustyczna. Ale nie w postaci paneli. Kupiłem… domek. Stary, drewniany, na odludziu, nad jeziorem, trzydzieści kilometrów od miasta. Bez internetu. Z komórką złym zasięgiem.

Tam, w absolutnej ciszy, przyszedł czas na najważniejszy zakup. Nowy fortepian. Nie jakiś gigantyczny koncertowy, ale piękny, używany fortepian kameralny. Jego dźwięk w drewnianej chacie, przy otwartym oknie i szumie lasu, był czymś, o czym nawet nie śmiałem marzyć.

Teraz żyję na dwa domy. W tygodniu w mieście – słowa, konferencje, szum. W weekendy i gdy tylko mogę – cisza, jezioro, fortepian. Sąsiad wierci? Uśmiecham się. Wiem, że za kilka godzin będę słyszał tylko plusk wody i własną muzykę.

Czasem, w poniedziałkowe wieczory, wracając z ciszy do miejskiego zgiełku, robię coś, co stało się rytuałem. Wchodzę na stronę. Vavada opinie czytam czasem, jak ktoś czyta recenzje filharmonii przed koncertem. Potem loguję się. Nie po to, by grać. Tylko po to, by zobaczyć historię mojego konta. Ten jeden, przełomowy zakład na "zéro".

To moja pauza. Mój nokturn. Przypomnienie, że czasem, by usłyszeć własną melodię, trzeba postawić wszystko na ciszę. I wygrać.

Ezért van az oldal, hogy mindenki felvigye a saját receptjeit.
(Ráadásul ez nem recept, hiszen nem tudhatod, hogy mi alapján, honnan lett felvíve az adat)

Egy sztrapacskában hogy lehet nulla a zsír??????, ez téves adat.

Igen, belenéztem, és tetszik! Kedvet kaptam hozzá!

Igen, és ha mértéket tudunk tartani (legalább valamennyire), akkor látjuk, hogy belefér kicsit!
Te Gonoszka, az edzősben most futnak, a kötetlen csevegősbe viszek egy Tatareket, ami 50 felettieknek szól, újonnan találtam! Én úgy nézem, nekem ez menne, ki fogom próbálni.

Persze, mert ez nem tilt semmiféle kaját! Csak látnád az én általam felvitt torta özönöket! Csak nem lehetett ajánlani egyiket sem a közösbe! De ha sütök ünnepre, akkor én is eszem belőle, és akkor naná, hogy kiszámolom!

Az az aranyos, hogy ilyeneket látok itt.
Sztrapacska, torta, szalonnás rántotta 4 tojásból, ilyen-olyan csoki.

Ebből a topikból senki nem gondolná, hogy itt fogyis emberkék vannak. :-D

Igazad van, mert a sztrapacska szalonnás étel!

Több zsírt tartalmaz ez a fini étel, olyan 16-20 gramm körül.

Szerintem ezek nem jó adatok. A juhtúrós sztrapacska jóval több zsírt tartalmaz, hiszen egyrészt kisütött szalonnával kell megszórni, és a szalonna zsírjába bele kell keverni a kész galuskákat is. Plusz még tejfölt is szoktak rá tenni a végén.